مامانی من زهره عاقبتی

غرق در افکارم که نمی شود که نیستی که من و تو و تنهایی که من و تو بغضهای مخفی غرق در افکارم که ذلم تنگ شده که دلم از غم تو جان به سر شده عزیزترینم هنوز رفتنت را باور نمی کنم نمی شود کسی با آن همه وسعت و بزرگی با آنهمه امید و دوست داشتن با آنهمه زیایی که زمینی شده یرای مردمی بودن آسمانی شده باشد باز نه تو گوشه ای هستی منتها از من دل بریده ای می دانم...

تمام قرار من چرا بی قرارم میکنی؟!از من تنهاتو تنها فرار می کنی؟! مهربانترین مادر کاش کمی بازگردی ....سه سال از از دردناکترین روز زندگیم می گذره و من هنوز منتظرم که تو برگردی...و مطمینم که او همه خوبی و پاکی ، مهربانی و جلال وجود تو ابدی بود و محاله که فانی شده باشه....ما انتظار می کشیم مامانی...